en welkom op mijn site. Ik zal mij even voorstellen.

 

Mijn naam is Karin en ik ben het personeel van (nu nog) 2 lieve katers en het vrouwtje van 4 hondjes (alle 4 herplaatsertjes). Mijn eerste lieverd is Ramsi een asielkater van nu bijna 16 jaar. En Balou een Colourpoint pers x Heilig Birmaan van bijna 2 jaar oud. Er zit een derde spruit aan te komen en deze keer heb ik gekozen voor een Heilig Birmaan. Ik ben al jaren helemaal verliefd op dit ras maar het is er nog niet van gekomen om er eentje aan te schaffen. Maar nu is het dan zo ver. Mijn voorkeur ligt bij een kater omdat die wat verdaagzamer zijn onderling, tenminste dat is mijn eigen ervaring. Verder zul je op deze site leuke katten verhaaltjes vinden, geschreven door Balou en mijzelf. Maar er zijn natuurlijk ook foto's te zien. Zodra de nieuwe spruit gearriveerd is zal ook hij zijn steentje bij gaan dragen en over zijn avonturen vertellen.

 

Veel plezier!

 

Lieve Bundy........
Zo blij was ik toen ik van mijn zus hoorde dat jij geboren moest worden. Ik belde een paar keer in de week of je er al was. Opeens kreeg ik het blijde telefoontje dat je dan was geboren. Je had nog een broertje en een zusje. Je zusje is bij de geboorte overleden omdat haar navelstreng om haar keeltje was gedraaid. Het was nog even stressen voor mijn zus want jij en je broertje moesten er nog uit. Door de goede inzet van mijn zus kwamen jij en je broertje Darcy gezond ter wereld. Ik had je nog niet gezien maar toen mij werd verteld wat de kleurtjes waren zei ik gelijk:" doe mij de meest witte maar." En een naam had ik ook al:" Bundy." De dag erna ben ik gelijk gaan kijken en oh....wat was je mooi en al best een grote jongen. Je mama Priscilla was ook erg trots op jullie en verzorgde jullie heel erg goed. Jullie lagen lekker in een grote bench samen met jullie mama in de huiskamer. Elke week kwam ik kijken of je al gegroeit was en gaf je pap uit een flesje zodat je lekker dik werd. Eigenlijk mocht je met 12 weekjes pas weg maar omdat je het zo goed deed en lekker op gewicht was mocht je al met 10 weekjes weg. De blijde dag was aangebroken en ja hoor.....daar stonden ze dan met jou voor de deur in de reisbench met een grote strik erom. Toen we je kennis lieten maken met de andere diertjes en je uit de bench lieten ging je gelijk als een hondje achter mijn voeten liggen en vanaf die tijd waren we onafscheidelijk. Ik moest erg lachen om je gekke capriolen, je hing regelmatig aan de nachtsloten van de voordeur te bijten en deed natuurlijk alles wat niet mocht. Kammen vond je niet echt het hoogtepunt van de dag, maar je liet het toch wel toe. Je vachtje was erg bewerkelijk en ik moest je soms wel 2x daags kammen om klitten te voorkomen. Ook moest ik erg lachen om de verhalen van mijn zus. Ze waren op een keer thuis gekomen van het boodschappen doen en dachten wat stinkt het hier toch naar poep!!! Toen ze in de bench keken zaten jij en je broertje Darcy onder de poep, jullie hadden heerlijk met de drollen van jullie mams lopen te spelen. Je bent direct het bad in gegaan en dat vond je niet leuk volgens mijn zus. Bah viespeuk....  Vanaf het moment dat je hier kwam was je veel bij me in de buurt en lag je 's avonds uren in mijn vest als we op de bank zaten, alleen je koppie kwam er dan bovenuit...Ik liet je ook braaf jaarlijks enten........maar toen je 3 jaar was werd je ineens erg ziek. Je had een allergische reactie van de spuit gekregen en was besmet met het niesziekte virus. Mijn toenmalige DA had je al opgegeven, je kreeg s' nachts asma aanvallen omdat je longetjes vol met slijm zaten en ik heb jou een aantal keren voor de open deur gelegd en mond op bek beademing gegeven. Daarna net zolang rond gereden de volgende dag tot ik een DA had gevonden die een poging wilde wagen. Ik ben 3 weken lang met jou elke dag op en neer gereden naar die DA voor een prik want je had bijna 41 graden koorts. We hadden geluk en door jouw doorzettingsvermogen kwam je er bovenop. Je moest wel aan de prednison......Stukje bij beetje ging het beter met je totdat je op 6 jarige leeftijd heel veel begon te drinken en vaak aan de diarree was. Ik heb je weer laten onderzoeken en toen bleek dat je de erfelijke PKD nieraandoening had en de DA zei dat je niet ouder zou worden dan een jaar of 7 hoogstens 8. Je kreeg een speciaal nierdieet en vanaf toen ging het de goede kant op.

Je bleef een aantal jaren op en neer gaan omdat jouw niesziektevirus chronisch was, dus dan was het weer prednison (je kreeg na het snotteren altijd last van je darmen) en stomen met dampo. Je hebt ook nog een tijdje ventipulmin gehad voor de longetjes. Hier konden we na 2 jaar mee stoppen omdat je longen helemaal schoon waren. De jaren daarna was je eigenlijk stabiel, alleen had je erg last van de weersveranderingen en in het voorjaar de pollen. Al met al ging jij vrolijk door het leven en we hebben wat afgekletst. Dit begon 's morgens al als we uit bed kwamen waar jij altijd naast mijn hoofdkussen sliep. De laatste 3 jaar ging het eigenlijk heel erg goed met je, al ging je gewicht wel wat naar beneden en kwam je niet zo snel meer aan. Je was altijd wel wat eerder moe omdat je een hartruis had, maar je hoefde er geen medicijnen voor te hebben. Het kammen werd wel steeds moeilijker, je wilde het gewoon niet meer al dat gedoe aan je vacht. Langer dan 10 minuten hield je het niet vol, daarna werd je boos op mij. Maar als ik je dan liet gaan, dan zat je binnen een mum van tijd weer naast me op de bank en waren we de beste vriendjes.

Lieve Bundy........
Vorige week werd jij ineens erg ziek, je begon weer te snotteren en te niesten en je viel steeds verder af. Ik had vlak daarvoor je haartjes eraf laten halen omdat je zoveel klitten kreeg. Je sprong daarna op mijn schoot en begon jezelf uitbundig te poetsen. Je voelde je lekker zo zonder die vervelende klitten. Maar helaas sloeg het niesziektevirus weer toe en omdat je zo mager was geworden kon je lijfje er niet meer tegen vechten. Ik ben zo vreselijk druk met je geweest, 3x daags in de dampo, zelfs nog een antibiotica prik gehaald, ik heb je bijgevoed, warm gelegd met dekentjes en een warme kruik.....het hielp niet. Je was moe van al het vechten, maar had nog zoveel wilskracht dat je tot het laatst toe nog je kattensnoepjes wilde hebben. Ik zag je met het uur achteruit gaan en zwakker worden totdat je alleen nog maar wilde liggen. Ik besloot de DA te bellen zodat hun de zorg over konden nemen en in konden grijpen wanneer dat nodig was. Toen je daar was belde ze mij 's middags op dat je darmpjes verstopt zaten en ik had nog een kleine hoop......ik was in mijn hoofd al aan het bekijken hoe ik jou het beste kon gaan verzorgen. Een dag later kreeg ik het verdrietigste telefoontje ooit.......het ging helemaal fout met je en je had het zelf al opgegeven. De DA had nog vanalles geprobeert.......ik ben direct naar je toe gegaan en daar was je helaas net ingeslapen....Ik had je de dag ervoor nog flink geknuffeld toen ik je bracht en heb dit nu weer opnieuw gedaan......

We zijn nu 4 dagen verder en oh.....wat mis ik jou, verdoofd loop ik rond. Ik zie je nog overal liggen, zie je zo voor de salontafel zitten met je pootjes op de rand mij aan te kijken dat ik op moest schieten omdat jij wilde eten, ja je was een erg verwend kereltje....Balou zoekt je nog steeds en Ramsi is ook van slag, die heeft jou tenslotte opgevoedt. Nu hangen er overal foto's van jou zodat je toch nog bij me bent......Op de badkamer waar jij veel lag de laatste tijd, in de slaapkamer waar jij regelmatig op bed lag en een mooie foto van jou in de huiskamer waarop jij in de tuin zit. Dit deed jij zomers graag, lekker in het zonnetje de vliegjes nakijken. Bij deze foto brandt een kaarsje voor jou lieverd.....Gisteren was de definitieve dag en ik realiseer mij nu meer dan ooit dat je niet meer terug komt. Een ontzettende leegte en een heel intens verdriet laat jij achter, maar ik weet ook dat je een heel dapper mannetje was die ontzettend heeft geknokt tot het laatst toe. Een dezer dagen krijg ik het laatste telefoontje dat ik je op kan halen.......Ik had besloten dat ik je terug wilde zodat je voor altijd bij me kan blijven. Deze keer zul je hier bij me zijn in de gedaante van een witte kat die zich zit te wassen. Je hoeft nu niet meer te vechten en je zult nooit meer ziek zijn. Ook ben je nu weer bij je vriendinntje Tuppy en vriendje Murphy. Ik had het natuurlijk al een tijd in mijn achterhoofd dat het geluk ons een keer in de steek zou laten, maar nu kwam het toch nog onverwachts......Wat een schrik...Wat een verdriet......Je hebt met alles wat je had toch nog de leeftijd van 13 jaar, 10 maanden en 5 dagen gehaald.

Lief dapper Bundy mannetje van me......ik moet je laten gaan en verder gaan met mijn leven en alles wat daarbij hoort. Ik ben trots op je ventje....je hebt het heel goed gedaan. Lieve schat, ik strijk voor de laatste keer je gekke kuifje naar achteren (wat ik altijd deed zodat je niet zo fronste) en zeg dag......Op een dag zullen we weer samen zijn en onze gezellige gesprekjes voorzetten. Voor nu heb ik je straks weer thuis in een andere gedaante......vergeten zal ik je nooit en je zult altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. Lief ventje van me....ik hou van je.........

 

 

Bundy is op 20 februari 2010 overleden en dit stukje heb ik een paar dagen erna geschreven. Zijn urntje staat inmiddels hier in huis en heeft een mooi plaatsje voor het raam gekregen, lekker in het zonnetje......Bundy, ik mis je nog elke dag, maar het feit dat je weer thuis bent maakt het allemaal wat dragelijker.......Lieverd ik zal je nooit vergeten

Een pers geschikt voor kattententoonstellingen heeft een heel dikke vacht, korte poten, een brede kop met de oren ver uit elkaar, grote ogen en een heel stomp snuitje. Het ras is gefokt uit stompsnuitige katten waarbij de snuit door de eeuwen heen enorm overdreven plat werd. Dit leidde tot een verhoogd gezondheidsrisico voor Perzische katten, met name voor de ademhaling.

Tegenwoordig letten fokkers beter op dit probleem, aangezien een gezonde kat toch nog altijd het belangrijkste is.

Perzische katten kunnen alle kleuren en tekeningen hebben behalve een gevlekte tekening. Geprobeerd werd om van de zilverkleurige pers een apart ras te maken (de Sterling kat), maar deze werd niet als apart ras geaccepteerd.

 

Perzen hebben verzorging nodig, omdat hun vacht te lang en dicht is om zichzelf te kunnen verzorgen. Om de vacht in topconditie te houden zijn een bad, voorzichtig drogen en dagelijkse borstelbeurten nodig. Ook moeten hun ogen regelmatig gecontroleerd worden, omdat de traanbuis verstopt kan raken of onvoldoende aangelegd is vanwege de hierboven beschreven korte snuit.

 

Zoals de naam al doet vermoeden komt de Pers oorspronkelijk uit Perzie. Mogelijk is deze kat verwant aan de Manoel. In de 17de eeuw werden de eerste Persen naar europa overgebracht. In de Europese landen werd het uiterlijk verder ontwikkeld. O.a. door de kat te kruisen met de Turkse Angora.

 

Persen zijn rustige teruggetrokken katten. Buiten de verzorging hebben ze veel aandacht nodig. Ze hebben veel behoefte om naar buiten te gaan. Dit laatste is een nadeel aangezien ze makkelijk ziek worden en je hun vacht ook liever niet vies wil laten worden.

 

De Heilige Birmaan (ook wel Birmaan) is een huiskattenras, met een licht crèmekleurig lichaam en gekleurde points (kop, poten, staart).

De lichaamsbouw houdt het midden tussen een Perzisch- en een Siamees type. Birmanen verschillen van overige colourpoint katten door hun witte voeten, ook wel handschoenen genoemd. De vacht is halflang, niet zo lang en dik als van een Perzische kat, en klit niet. Eén van de meest opvallende kenmerken van de Birmaan zijn zijn blauwe ogen.

 

 

 

 

 

Bij de karakterbeschrijving wordt er uitgegaan van de algemene kenmerken. Als u meerdere Birmanen in huis heeft zal u merken dat er geen Birmaan hetzelfde is. Ze hebben allemaal hun eigen specifieke karaktertje en dat maakt het juist zo leuk!

Heilige Birmanen zijn aanhankelijke, zachtaardige, rustige en bescheiden katten. Ze hebben heel graag contact met mensen en komen je dan ook geregeld opzoeken. Ze halen dan een lekkere knuffel, komen gezellig op schoot liggen of lekker tegen je aan. Ook kunnen ze iets heel goed duidelijk maken als ze iets willen, dit doen ze door bijvoorbeeld je toe te spreken, met hun bescheiden zachte miauwtjes. Heilige Birmanen zijn geen katten die goed tegen alleen zijn kunnen. Ze houden van gezelligheid en hebben tamelijk veel aandacht nodig om zich prettig te voelen. Daarom is het zeker raadzaam om er een metgezel bij te zetten of meerdere natuurlijk. Het hoeft geen Heilige Birmaan te zijn, want ze kunnen prima opschieten met andere rassen maar ook met andere dieren, zoals de hond. Om een zo optimaal mogelijke band te creëren tussen de dieren, kunt u het beste altijd een kitten erbij plaatsen.

Heilige Birmanen zijn ondanks ze rustig van karakter zijn ook gek op spelen en ravotten. Ze vinden het leuk om samen met u te spelen of hun huisgenootjes. Ze komen u dan ook zomaar eens uitdagen tot een leuk spelletje en laten merken dat ze het erg waarderen. Het is aan te raden uw birmaan een krabpaal te geven waar ze lekker in kunnen klimmen en aan kunnen krabben. Ze vinden het namelijk heerlijk om alles vanaf de hoogte goed te bekijken.

Ze zijn echter wel op hun rust gesteld en u moet ze hoe dan ook de mogelijkheid bieden zich zo nu en dan terug te trekken. In een drukke omgeving zijn ze dan ook minder op hun plaats, ze zouden uit hun evenwicht kunnen raken.

 

Hoewel de meeste katten wel iets mysterieus hebben zijn er maar weinig rassen die kunnen bogen op een eigen legende.

 

In het verre verleden woonden er in het mysterieuze Tibet groepen Kittah priesters die de god Song-Hyo en de godin Tsun Kyan-Kse aanbaden. Om dit in alle rust te kunnen doen en om hun goden te vereren bouwden ze prachtige tempels met bladgoud bedekt en omringd door hoge muren. Deze hoge muren dienden tevens ter bescherming van de in elke tempel aanwezige honderd witte katten. Deze katten speelden een belangrijke rol in de godsdienst van de Kittah's: de priesters die zo puur waren dat hun ziel op aarde niet kon worden gemist lieten na hun dood hun ziel overgaan in zo'n witte kat. In een tempel die gebouwd was op de berg Lugh woonde een priester die Mun-Ha heette en die zo gelovig was dat men beweerde dat de god Song-Ho zelf zijn gouden baard had gevlochten. Mun-Ho wijdde al zijn gedachten aan de dienst van de godin Tsun Kyan-Kse, de heerseres van de zielsverhuizing. De godin bepaalde welke ziel van de Kittah-priesters het werd toegestaan om opnieuw te leven in een heilig dier en zij bepaalde wanneer de ziel van het heilige dier weer overging in een Kittah-priester. De godin had stralende saffierblauwe ogen, de witte kater Sinh die altijd aan de zijde van Mun-Ha zat wanneer hij mediteerde had goudkleurige ogen; een reflectie van de goudkleurige baard van zijn meester.

Zo ontstond volgens de legende de Heilige Birmaan: met de ogen van een godin; met een gouden glans die van zowel de godin als van zijn meester kwam en met donkerbruin als symbool voor de onreinheid van de aarde, de laffe moord op het reine maar met witte voeten als symbool van de zuiverheid van de ziel.

 

 

Na de Tweede Wereldoorlog zijn er vrijwel geen Birmanen meer over en het ras wordt gereconstrueerd. Er is weinig over deze reconstructie bekend, maar vrijwel zeker is dat de colourpoint Perzische Langhaar en de Siamees er deel van uit hebben gemaakt. In 1966 wordt het ras in Engeland erkend en in 1967 door de Cat Fanciers' Association (CFA).

 

Totaal 100

 

Ja ook ik ben klein geweest......hier een paar fotootjes van mij

Hier was ik zo'n 9 weekjes oud

 

Hier was ik 4 maandjes oud en al een hele knul he

 

Hier ben ik 5 maandjes oud en zo lig ik nu nog het liefst ha ha ha ha

 

Jaaaaaaaaah en zo ben ik nu. Een beetje gegroeit dat geef ik toe  Ik ben nu bijna 2 jaar maar nog altijd zo gek als een deur....

 

 

 

 

 

 

Hallooooooo,

Ja daar ben ik weer ff. Snel achter de pc van het vrouwtje gekropen om te laten zien dat ik ook een handige hulp in de huishouding ben....

Hier kijk ik wat er moet worden schoongemaakt.....

Ehum.....hier ben ik even afgeleid...... Tja ik ben ook zoooooo nieuwschierig ha ha ha ha.

Ja hoor, dit is goed schoon!!!!

En hier lig ik ff uit te rusten....Ja daar wordt je als kat moe van hoor van die huishoudelijke klusjes

 

Jullie zien het.....ik kan dus heel goed helpen. Dus heb je zelf hulp nodig, laat het maar even weten!!!

Laterzzzzzzzzzzz!!!!

Balou 8 weekjes oud.......

Balou nu.....bijna 2 jaar.

Ramsi bijna 16 jaar....